Mechanizm systemów komórkowych ograniczających erozję

Mechanizm działania systemów komórkowych ograniczających erozję

1. Efekt ograniczenia bocznego

Połączone jednostki komórkowe o strukturze plastra miodu ograniczają przemieszczenie boczne materiału wypełniającego (gruntu lub kruszywa). Poprawia to ogólną wytrzymałość na ścinanie i nośność warstwy powierzchniowej skarpy, zapobiegając osuwaniu się masy gruntu pod wpływem spływu deszczowego i powierzchniowego.

2. Rozpraszanie energii przepływu

Trójwymiarowa struktura komórkowa rozbija spływ powierzchniowy, rozprasza i zmniejsza prędkość przepływu. Zmniejsza to siłę erozyjną wywieraną przez płynącą wodę na grunt skarpy, osłabiając erozję płaską i erozję wąwozową.

3. Przepuszczalna wymiana glebowo-wodna (perforowana geokomórka)

Perforowane ściany komór umożliwiają drenaż wody porowej wewnątrz skarpy, zmniejszają ciśnienie wody porowej w wypełnieniu, zapobiegają rozmiękaniu i niestabilności spowodowanej podtopieniem. Jednocześnie ułatwia wymianę wilgoci dla wzrostu korzeni roślin.

4. Synergia wzmocnienia roślinno-glebowego

Rośliny zakorzeniają się wewnątrz pustych przestrzeni komór wypełnionych glebą do sadzenia. Korzenie roślin przenikają przez otwory komór, tworząc złożony system wzmocnienia łączący materiał geosyntetyczny i sieć korzeni roślin, realizując długoterminową biologiczną kontrolę erozji.